sábado, 21 de marzo de 2020

SAN CIDRE 2020. AIRE, AUGA E TERRA LIMPAS


            Por se as cousas poden ir adiante, oxalá así sexa,              enviamos o plan de celebración do San Cidre
na parroquia de Xil, concello de Meaño, Pontevedra.


            O pasado 8 de febreiro, en xunta habida en Santiago, concretamos como celebrar o noso San Cidre este ano. Será o 16 de maio, sábado, en Xil, co lema “Aire, auga e terra limpas”.



Desenvolvemento:
            
Como sempre, chegada e acollida a partir das 11 da mañá.

            Ás 12 empezaría a celebración. Preséntase o día, a celebración, o lema, ensáianse os cantos: himno de san Cidre e cantiga do lema, e outras. Anímase a participar e vivir ben a celebración.
            Para a celebración de cada zona levaríase un recipiente con aire, outro con auga e outro con terra. As persoas que o leven colocaríanse na primeira liña dos bancos ou cadeiras. Ao se ir nomeando os grupos, esas persoas do grupo presentarían as tres cousas; saen ao centro e colocan os seus recipientes ao redor do altar, nun sitio apropiado. Non din nada, algunha breve contestación a algunha pregunta que lles faga quen leve a celebración. As augas xúntanse nun recipiente maior que estará alí; igualmente as terras; os aires quedan pechado e ábrense cando se vaia facer referencia ao seu significado. Bombas ecolóxicas, himno do san Cidre, como noutras ocasións.
            Ao longo da celebración, en tres momentos distintos, resaltaremos o signo do aire, da auga e da terra, por esta orde.
            Xente do lugar presentarannos a súa zona.

Acollida do sacerdote:
            Acóllenos no nome de Xesús, que quere pasar ese día connosco. Invítanos a acoller o perdón de Deus.

O grupo de Abadín prepara este momento.

1ª lectura:
         Da carta encíclica “Laudato Si” do papa Francisco (nn13-14)

         Benqueridos irmáns e irmás: O desafío urxente de protexer a nosa casa común inclúe a preocupación de xuntar a toda a familia humana na busca dun desenvolvemento sostible e integral, pois sabemos que as cousas poden cambiar. O Creador non nos abandona, nunca deu marcha atrás no seu proxecto de amor, non se arrepinte de nos ter creado. A humanidade aínda posúe a capacidade de colaborar para construír a nosa casa común. Desexo recoñecer, alentar e dar grazas a todas as persoas que, nos máis variados sectores da actividade humana, están traballando para garantir a protección da casa que compartimos. Merecen unha gratitude especial as persoas que loitan con vigor para resolver as consecuencias dramáticas da degradación ambiental nas vidas da xente máis empobrecida do mundo. A mocidade reclámanos un cambio. Eles pregúntanse como é posible que se pretenda construír un futuro mellor sen pensar na crise do ambiente e nos sufrimentos das persoas excluídas, marxinadas.
         Fago unha invitación urxente a un novo diálogo sobre o modo como estamos construíndo o futuro do planeta. O movemento ecolóxico mundial xa ten recorrido un longo e rico camiño, e deu pé a numerosas agrupacións cidadáns que axudaron a tomar conciencia. Lamentablemente moitos esforzos para buscar solucións concretas á crise ambiental vense frustrados con frecuencia non soamente polo rexeite dos poderosos, senón tamén pola falla de interese dos demais. Necesitamos unha solidariedade universal nova.

PALABRA DO NOSO PAPA FRANCISCO.


SALMO



OU TAMÉN:
Podemos cantar a cantiga do lema:

AIRE, AUGA E TERRA LIMPAS,
AIRE, AUGA E TERRA LIMPAS
A RIQUEZA DE GALICIA (2).

PLANTAS, XENTE E ANIMAIS,
PLANTAS, XENTE E ANIMAIS,
TODOS UNHA GRAN FAMILIA (2).

VIVA A GRAN CASA COMÚN,
VIVA A GRAN CASA COMÚN,
FOGAR DE GRAZA INFINITA (2)

E COIDAR DA NATUREZA
E COIDAR DA NATUREZA
NO NOME DO DEUS DA  VIDA (2).

NOSA SEÑORA DA GUÍA,
NOSA SEÑORA DA GUÍA,
GUÍA A XENTE DO MARE (2)

EVANXEO: Xn 4, 4-15

         Antes de ler o Evanxeo, realizamos o signo do aire. María Luísa e outra persoa que ela busque achéganse ao lugar desde onde se vai ler o Evanxeo. A outra persoa sostén nas mans o recipiente co aire, e María Luísa le o seguinte texto:

                Velaquí o aire de diferentes lugares de Galicia. Que gusto dá respirar o aire limpo, fresco, san! Como o agradecemos nós e tamén os animais, as plantas, toda a natureza! O aire é gratis. O aire é de todo o mundo, é universal. O aire é vida. Invade todo o noso corpo e permítenos vivir. Respiramos e vivimos.
        O Espírito de Deus é coma o aire. Penetra nos nosos corazóns e dános vida; a  vida de Deus que ensancha a nosa paz, os nosos amores, as nosas enerxías, a nosa vontade de defender sempre a natureza e a todos os seres que a habitan, sen que ninguén quede excluído.
        O Espírito de Deus tamén é gratuíto. Regálasenos, entre outras cousas, na palabra de Deus que escoitamos en moitos momentos, e especialmente nas lecturas santas que lemos nas nosas celebracións.
        Abrimos a boca, o corazón para enchernos  do aire limpo, do Espírito de Deus.

         Ao acabar, pousan alí o recipiente e retíranse.

BREVE HOMILÍA DO SACERDOTE.

CREDO

         Antes de recitar o credo realizamos o signo da auga. Achéganse Mercedes de Galegos e outra persoa que ela busque. Esta recolle o recipiente coa auga e Mercedes le o texto, alí no medio, diante do altar.

        Velaquí as augas, amiguiñas. Augas de Abadín, de Galegos, de Bazar, de Xil, de… Augas que fan dos nosos corpos unha cousa preciosa e das nosas terras unha fonte de bens e de froitos. Sen augas boas, sen augas sas, non seremos nunca nada.
        A auga dános vida. A auga debera ser universal e gratuíta. A auga é simple, humilde, transparente. A auga é coma un reflexo de Deus e da vida que El nos ofrece gratis.
        Coa auga fomos bautizadas, para nacermos a unha nova vida. Esa nova vida que queda recollida neste Credo que xuntos todos, todas imos proclamar con alegría e agradecemento.



E xuntos/as recitamos este Credo

Creo en Deus, Señor e dador da vida,
que rebole no aire, nas augas, na terra.

Creo en Deus, que todo o fixo para todas e todos,
sen que ninguén quede excluído dos  bens do corpo e do espírito.

Creo Xesús, o Cristo, home de aldea coma nós,
que gozou traballando a terra, aprendendo e vivindo dela.

Creo en Xesús, o Cristo, cheo do alento de Deus,
fonte de auga limpa que produce froitos de vida.

Creo en Xesús, o Cristo, terra nova de Deus,
onde nace e medra a irmandade total

Creo no Espírito, que rebole no aire, nas augas, na terra,
e todo o enche de alento, de festa e de frescura.

Creo no amor exercido en fogar comunitario,
que alonga eternamente en Deus a nosa existencia.

Preces:
         Pasamos agora ás Preces, que prepara e presenta o grupo de Galegos.

Ofertorio:
         Presentamos o signo da terra. Marga, de Xil, con outra persoa que ela busque, achéganse. A outra persoa colle o recipiente das terras nas mans, e mentres Marta le o texto. Ao acabar pousan as terras diante do altar.

        Mirade para a terra, amigas e amigos. Coñecémola ben. As nosas mans curtíronse a golpe de terra. As nosas vidas saben a terra. Nós somos pais e nais, fillos e fillas, irmáns e irmás da terra.
        E non nos avergonzamos diso. Ao contrario, coa terra nas mans, grazas a ela e ao noso rudo e sabio traballo, fomos capaces de abastecer as aldeas, vilas e cidades de saudables froitos cos que matar a fame e a sede, encher mesas e vivir longas horas de amizade e de festa.
        Ofrecémoslle a Deus esta nosa e súa terra, e con ela os froitos todos que producen. E con eles o desexo de que ninguén no mundo pase fame ou sede porque outros queiran facerse donos de todo.
        Para ti, Deus noso, a nosa terra e nós con ela.

PREFACIO
--Que o Señor sexa convosco.
--E contigo tamén.
--Levantemos os corazóns.
--Témolos postos no Señor.
--Deámoslle grazas ao Señor, noso Deus.
--É digno e de xustiza.

        Verdadeiramente é cousa de xustiza que che deamos grazas, Deus noso, porque ti es a fonte do ben e da vida.
        Todo canto hai existe porque ti o creaches. Estaban as augas, estaban os ventos, estabas ti, Deus noso, poñendo orde, concerto, fermosura.
        Das túas mans creadoras foi saíndo, dunha maneira natural, o universo enteiro e dentro del a terra. E coa terra, as augas salgadas e doces, e nas augas toda clase de peixes, e na terra toda clase de animais domésticos ou salvaxes, correndo ou arrastrándose pola terra, voando polos aires.
        E tamén as herbas, plantas e árbores co máis variado aspecto, que cos seus froitos satisfacían as necesidades dos seres humanos.
        E houbo día e houbo noite; e apareceu o sol, a lúa, as estrelas para alumar os días e as noites.
        E do máis limpo da túa forza creadora xurdimos nós, as mulleres e os homes, de diferentes razas e cores; feitos á túa imaxe e semellanza; invitadas por ti a formar parte coma fillos e fillas do teu fogar familiar, a participar en liberdade na túa tarefa creadora, a coidar con respecto da terra e dos animais, a mirar pola casa común que nos deras.
        Que grande e marabilloso es, Deus noso! Como che estamos de agradecidas! Creáchesnos e acompañáchesnos sempre co teu espírito de vida, e andando o tempo, mesmo te quixeches facer algo así coma  un de nós na persoa de Xesús de Nazaré, para que puidésemos atinar coa maneira xusta de vivir alegremente coma irmáns.
        Por todo isto, Deus noso, queremos  cantarche unha fermosa cantiga de agradecemento, facéndonos eco das loanzas de todo canto ti creaches con tanta fermosura.

        SANTO
           

            E todo o demais seguindo o normal. Ao final, despois da comuñón, e antes da bendición e remate da Misa, entrégase unha cartolina, na que van escritas algunhas actuacións sinxelas coas que traballar pola casa común. Pódese volver a cantar o canto do lema.


Para o xantar
         Haberá mesas e bancos. Haberá servizo de comida, por 16 euros: empanada, lacón con patacas e chourizo, bebida, sobremesa, café.
         Por diferentes razóns é obrigado avisar con tempo das persoas que an vir, sobre todo se pensan comer deste menú que hai que pagar.

CÓMO CHEGAR
Isto nos transmitiu Manolo:

         Pola AP9 chegamos a Curro.
         En Curro collemos a autovía AG 41 (Salnés), dirección Sanxenso-Grove.
         Despois de pasar a gasolineira de S. Martiño, a 2 kms. sáese por vía rápida 42 dirección Cambados.
         A 1km. e pico chegamos a unha rotonda; aquí collemos á esquerda dirección Sisán e Padrenda e desde alí hai indicadores para chegar ao lugar.

Para visitar á tarde
Nos arredores: 
o Grove, A Toxa, Armenteira, Combarro, Cambados, Arousa…




martes, 20 de agosto de 2019

Encontro de outono: CREMOS NO RURAL


Sábado, 7 de setembro de 2019 
na Casa de Exercicios, Santiago,

        Tal como no seu momento acordaramos, o sábado 7 de setembro teremos na Casa de Exercicios de Santiago o noso encontro de outono, ou cursiño de verán. E este será o noso horario e tarefas.

Orde do día
10.00h., chegada e acollida.
10,30h., oración. O grupo de Abadín levará algo preparado, pero que de cada grupo levemos algo simbólico que represente este voso momento.
11.00h., Compartir: a marcha dos respectivos grupos, tarefas, estados de ánimo; a nosa experiencia do San Cidre deste ano; a nosa integración na realidade rural, os grupos alternativos, a nosa vinculación co que é “Cremos no Rural”.
12.15h., descanso, café.
12,45h., Facemos algo de historia de “Cremos no Rural”, e preguntámonos como nos estamos vendo con esta realidade nas mans.
14.00h., xantar.
16.00h., Programación posible para o curso que vén: lema, obxectivos, encontros, datas, san Cidre, …
17,30h., Eucaristía ou Oración final.


NOTA: Sobre todo por razón do xantar e do café, é ben importante que avisedes con tempo das persoas que pensades vir; chega tres días antes, pero avisade, por favor. Podédelo facer chamando a Manolo Regal, ou ben simplemente a través do grupo de Whatsapp de “Cremos no Rural”

martes, 21 de mayo de 2019

Carta do Bispo de Mondoñedo-Ferrol con motivo do San Cidre de Castro de Rei


Eucaristía no encontro do mundo rural de Galicia
Santa Locaia (Castro de Rei)18.05.2019
Homilía
Deus sempre nos acompaña, espéranos, agárdanos… Non ten présa ata que volvamos o corazón totalmente cara El. A Igrexa rural, o pobo santo de Deus que peregrina no mundo rural vive no tempo da paciencia de Deus (Cf. Rm 3,25-26), no que vivimos todos, toda a Igrexa formando un só corpo, experimentando a proximidade do Pai, do Fillo, do Espírito Santo e dos irmáns.
A figueira que non da froito ten o agasallo do tempo de Deus, da súa paciencia. Estamos chamados a seguirmos coidando desta figueira coa riqueza das boas obras que sempre debemos sementar, aínda que non vexamos o que recolleremos no futuro. Do mesmo xeito que o labrego non ve a colleita cando está a sementar. Por iso, coa paciencia e mailo amor do viñador, que pide ao dono da viña que non corte a figueira, esperemos os froitos que agora non se ven. Froitos que comunican vida e chaman á vida. Froitos, polo tanto, de amor, de fraternidade, de entrega xenerosa, de gratuidade, de comuñón na santidade. Froitos sorprendentes.
Igual que o é o universo enteiro, considerade esta terra vosa coma linguaxe do amor de Deus, do seu desmesurado agarimo cara cada un de vós, da súa vida abundante. Seres vivos, terras, augas… todo é caricia do Creador. A nosa historia de amizade con Xesucristo sempre se desenvolve nunha terra persoalísima. Os lugares que nos viron nacer fannos moito ben. Estar nestes agros, tanto se vivimos neles coma se marchamos e volvemos despois, permítenos coñecer ou recuperar a nosa identidade neste libro precioso que Deus escribiu na nai terra, cuxas letras son as criaturas e con maiúsculas cada ser humano. Cantemos o himno da nosa existencia para vivirmos gozosamente no amor de Cristo e na esperanza. Vivir no mundo rural é duro, pero ten o privilexio de escoitar a Deus a cada paso, oír a súa voz paradoxal e silenciosa, porque se manifesta cando brilla o sol, cando chove e cando cae a noite. Vivir no mundo rural é duro, pero bríndavos a esperanza dunha fraternidade cristiá, de mutua compañía, fundada no amor de Deus, que tamén é mensaxe súa para vós (Cf. Ls’ 84-85).
Que sigades coidando, cultivando, mimando esta figueira que parece non dar froitos, pero dará abondo, porque recibiu o agasallo de estar plantada no esperanzador tempo da paciencia de Deus que sempre xera vida.

P. Luis Ángel de las Heras, cmf
Bispo de Mondoñedo-Ferrol










FOTO DE: http://www.mondonedoferrol.org/biografia/



PARTICIPACIÓNS NO SAN CIDRE 2019


SEMENTANDO ESPERANZAS
San Simón, Vilalba
       Somos Cristina e Iván. Desde o ano 2104 levamos unha queixería,  queixos “Don Crisanto”, que os pais de Eva fundaran xa no 1990. É unha queixería familiar, pero permítenos vivir dela. Producimos uns 8-9.000 kgs. anuais. Desde o ano 2013 tamén producimos mel co nome de “Pingas da Gaia”. Venta directa, nas feiras e en “Super Camilo” e en “Casa Paca” das galerías Camba de Vilalba.
         As nosas señas: Auga Río, 10. San Simón. Vilalba.
         627. 752.222     correo@dongabino.es.


Fornelos de Montes, Pontevedra
       Somos “Os Cotos”, unha Igrexa que imos construíndo entre todos. Somos unha comunidade de parroquias facendo un camiño compartido.
         “Os Cotos” queremos acoller
         --os refuxiados, aos que se lles pechan as portas con muros, aramados e silencios.
         --as persoas maiores, que no rural hoxe se senten abandonadas e pouco valoradas.
         --o berro afogado en silencio de tantas persoas que sufriron abusos na súa infancia inocente, tanto dentro como fóra da Igrexa.
         --as mulleres, tantas veces sufridoras da falla de igualdade e trato digno, tanto na sociedade civil como dentro da propia Igrexa.
         “Os Cotos” queremos coidar:
         A terra e a natureza está nas nosas mans, e nosa é a responsabilidade de coidala para que chegue chea de vida para as xeracións vindeiras.
www,oscotos.eu        630. 126.007     oscotos2013@gmail.com


Castro de Rei, Lugo
         Un cura, 16 parroquias e un importante grupo de xente colaborando para sacar a cousa adiante. Estivemos creando Consellos Parroquiais en todas as parroquias; hai comisión económica, comisión de obras, de liturxia, Cáritas interparroquial, comisión de coidado e limpeza do templo, de pastoral da saúde. Cada comisión cos seus propios cometidos.
         Folla mensual que vale como pauta para catequese de adultos. Procuramos animar moito as celebracións especialmente comunitarias, as festas e comidas parroquiais, as primeiras comuñóns…
         Polo Nadal visitamos a todas as persoas maiores da parroquia. Acompañamos a xente que o necesite, sobre todo as persoas soas. Temos catequistas de varias parroquias, cousa que axuda moito. Unha de nós, Modesta, pertence ao equipo de Pastoral Rural da Diocese.
         Xavier, 616. 367980 - gregoriomariaosb@gmail.com   /  Modesta, 628. 717298


Portonovo, Pontevedra
         A Cáritas parroquial de Portonovo, Pontevedra, pretende integrar a inmigrantes sen papeis; para iso ofrécelles terras para traballar e ferramentas gratis, pensando que pode ser un complemento á súa economía e así poidan ir abrindo camiño.
         Caritas parroquial de Portonovo. Rosalina: 671. 447144


Palavea e Abegondo, A Coruña
         Somos dous grupos dunhas 20 persoas cada un, dedicados ao canto, algo así como musicoterapia: pasalo ben e axudar a pasalo ben cantando. Ensaiamos todas as semanas un ou dous días. Divertímonos cantando todo tipo de música, tamén de baile, claro; saímos fóra a cantar en centros sociais e en parroquias que nos chaman. Non cobramos nada. Quen anima todo isto é Luís Rodríguez Presedo, que foi músico profesional e que compón pezas adaptadas como a que hoxe escoitamos. Temos moito gusto polo mundo rural, do que provimos moitos/as de nós.
         Luís Rodríguez Presedo, 696. 602180.


San Cristobo de Mesía, A Coruña
       Na forte crise dos anos 2009-2010, opto pola venda de leite fresco pasteurizado mediante máquinas expendedoras. Tamén entrego leite fresco en cafés e xeaderías, Empezo vendendo así o 15% da produción, e hoxe vendo o 35%. Vai ben a cousa.
         José Antonio Sánchez Recouso,  fincalatasc@gmail.com.





Cesuras, A Coruña
       Belén cos seus fillos Aihir e Iván levan adiante a granxa familiar ecolóxica LABREGOS.
8 has. de terreo, produtos de horta de tempada, froiteiras e carne ecolóxica de año. Con outros tres produtores ecolóxicos forman ALEGA, que abastece de alimentos sans a comedores escolares da zona.
                                  Labregos@gmail.com     ---  696. 541247

Valoración primeira do día do San Cidre, día do Mundo Rural 2019

 SEMENTANDO ESPERANZAS

             O 18 de maio celebramos no Monte da Escrita, parroquia de Santa Locaia, Castro de Rei, Lugo, o día do San Cidre, o día tamén do Mundo Rural. Ofrecemos algunhas consideracións sobre o evento, coa intención de que nos axuden a que as persoas asistentes vaiamos valorando con pros e contras o vivido naquela xornada, para retomalo logo no encontro que teremos en Santiago o 7 de setembro. E así poidamos avanzar no noso intento, que non é outro que axudar a que o campo teña vida, e a que o alento de Xesús nos dea pautas e forza neste intento.



Agradecementos

            Foron moitas as persoas que permitiron que puidésemos celebrar o San Cidre co día do Mundo Rural no monte da Escrita. Un equipo interparroquial, multiplicando esforzos, ben coordinado polo seu cura Xavier, posibilitou as cousas. A Corporación Municipal de Castro de Rei foi xenerosa, e a empresa Leitigal ofrecendo o queixo da acollida, e as persoas que coceron na casa expresamente para ofertarnos o pan da acollida. Todo o noso agradecemento, de corazón.


            Logo estivemos todas as persoas que dun lugar e doutro  de Galicia quixemos achegarnos, porque cremos no rural e no alento que Xesús de Nazaré nos pode dar para traballar por un rural máis vivo. E en cada grupo as persoas que o compoñen e as tarefas concretas que traen entre mans, e as referencias a outras persoas e grupos que nos seus medios están abrindo camiños de vida na rural: desde o pequeno produtor de queixo, ata as persoas que fan da música un espazo de lecer e un compromiso co rural. Alí estiveron ofertando a vida que levaban dentro de si. En número pasamos das 300 persoas. Canto agradecemento lles é debido!


            Tamén o señor Bispo de Mondoñedo-Ferrol quixo estar presente, vinculándose a este empeño común de valorar e potenciar a vida e a fe que hai no rural. Moito llo agradecemos. Non nos gusta o señorío, pero si a vontade de servizo de quen facéndose un de tantos, quere estar ao lado do que o pobo vive, sente e celebra. Grazas a el, logo, e tamén a outros cregos como Uxío García Amor, que, a pesar do seu corpo nonaxenario, non quixo faltar a esta cita.


            Grazas ao grupo “Os Baluros”, que animou o ambiente en diferentes momentos cunha música popular viva, como tamén o fixo, aínda que fose con outros ritmos, o grupo de A Coruña, que baixo a dirección de Luís Rodríguez Presedo, quixo transmitirnos ledicia e folgos para o que temos por diante.





Méritos e carencias

            Foi unha xornada digna de ser recordada polo que nos aportou: coñecer e tratar xente, ver que aquí e acolá hai empeños comúns a favor do rural, descubrir actividades concretas que están abrindo camiño, comprobar que a fe nos sostén e alenta, descubrirnos como xente alegre que gusta de celebrar, ver que hai cousas que nos dan esperanza, que sementan esperanza, que nos permiten soñar nun rural vivo, aínda que seguramente distinto do que coñecemos ata agora. Un rural distinto, e unhas comunidades cristiás tamén distintas.

            Houbo cousas que non nos saíron nada ben. Igual nos alongamos moito tanto na presentación dos grupos coma na mesma Eucaristía. Todo xunto chegou a dúas horas! Non é doado manter a atención tanto tempo, aínda que tamén é certo que a hora das presentacións foi variada, distendida, amena. Pedimos perdón os responsables desta falla de control do tempo.

            E non nos saíu tampouco nada ben a organización da distribución das mesas para o xantar. Houbo desorde pola mesma escaseza do espazo, por falla dun sistema máis organizado, pola precipitación dalgúns que igual miraban só por si mesmos; o caso é que houbo xente que nin tivo un mesado no que poñer a comida e tivo que comer de pé, como lles pasou aos da Coruña, e o mesmo Sr. Bispo careceu dun mínimo de comodidade para poder comer a gusto connosco. Cousas que de ningún modo nos podemos permitir nunca máis. Perdón tamén por parte de quen provocamos todo isto.


Ollando cara adiante

            O grupo “Cremos no Rural” levamos moitos anos celebrando así o San Cidre en diferentes lugares de Galicia. E seguirémolo facendo. Pero tamén queremos que na diocese de Mondoñedo-Ferrol celebremos dun xeito algo especial o día de San Cidre, día do Mundo Rural, cada ano nun arciprestado ou Unidade Pastoral diferente, intentando que nos vaiamos coñecendo e tratando a xente do rural da diocese, e que participemos todas e todos neste intento común de manter a vida nas parroquias e nas comunidades cristiás que nelas hai. As aldeas cambiaron e cambiarán moito, pero sempre haberá espazo para a vida, no noso propio nome e no nome do Deus que nos alenta.

            Tamén nos gustaría que a cousa non quedase nun encontro anual como o que este ano fixemos ou semellante. Temos a ilusión de que estes encontros anuais vaian acompañados por unha vida de grupos rurais parroquiais ou interparroquiais, que se ilusionen recibindo e compartindo os bens da aldea, entre os que está a admiración por Xesús de Nazaré, home de aldea coma nós. Ao seu lado, contando con el, é moito o que podemos vivir e axudar a vivir.


Manuel Regal Ledo